ÜZÜNTÜLERİM

Başımıza gelenler hep saflığımızdan.
Hayatın bir düello olduğunu unuttuk.
Çocukken oyun oynardık mendil kapmaca.
Ben kör ebe olurdum, arkadaşlar ortada sıçan.
Dokuztaşlarımız vardı, yakan topla devrilen
Saklambaçlar oynardık, köşeleri kaparak.
El üstünde kimin eli, elini çekmeyen deli?
Salıncaklar kurardık, ufuklara uçarak.
Hayatta bitmek bilmez, oynanan oyunlar.
Durmadan değişiyor, İskambiller, tavlalar
Almış başını gidiyor. Pokerlerde kumarlar.
Evler, bağlar tüm servetler bitiyor.
Birisi kaybederken diğeri kazanıyor.
Başkası sevinirken, akılsız dövünüyor.
Masumdu çocukluktaki oyunlar.
Şimdiki oyunlar öyle değiller.
Bir ömür birikeni bir gecelik ederler.
O oyunlar yüzünden söndü güzel haneler.
Bağımlıdır oynayan bu batak oyunlara.
Eğer varsa cebinde birazcık kara para.
Yine gider bağımlı alışmıştır kumara.
Çocukken bu oyunlara özendiren kim?
Bu toplumu kumara yönlendiren kim?
Çocuk sosyal olsun diye, Soktular oyunlara.
Gençliğimiz her gün giriyor depresyona.
Takılmışlar bir farenin ardında onlayın oyuna.
Savruluyorlar her gün bir oyana bir buyana.
Kaldıramayınca masadan, garip ana.
Rabbim evlatlarımı geriver bana
Akşam sabah yalvarıyor Allaha.
NURSEL YEŞİLYURT

Begin typing your search above and press return to search. Press Esc to cancel.